pogański władca słowian na ziemiach zachodnich
Blog > Komentarze do wpisu
PRADZIEJE ZIEM CZESKICH (historia Czech cz.I)
Pierwsze ślady człowieka neandertaldzkiego na ziemiach czeskich pochodzą sprzed 250 tys. lat . Ówczesne warunki klimatyczne cechowały się występowaniem trwających kilkadziesiąt lat okresów zlodowaceń na przemian z okresami kiedy klimat był cieplejszy niż dziś. Naturalną barierą zatrzymującą lodowiec były Karpaty i Sudety, przez co ziemie czeskie nigdy nie były całkowicie zlodowaciałe. Pradawny człowiek prowadził koczowniczy tryb życia. Z okresu sprzed około 100 tys. lat p.n.e. pochodzą znaleziska wskazujące, iż neandertalczyk miał niskie, płaskie czoło, nie potrafił pionowo trzymać głowy a jego chód był chwiejny. Polował głównie na tury, dzikie konie i inne pradawne zwierzęta. Neandertalczyk nie umiał mówić, choć wydawał niewyraźne dźwięki, znał ogień.
Gdy kończył się paleolit człowiek potrafił już mówić, wytwarzać ozdoby oraz używać stworzone przez siebie już nieco bardziej skomplikowane narzędzia. Gromady łowców gromadziły się przed 25 tys. laty p.n.e. w rejonie tzw. Bramy Morawskiej, zwłaszcza w miesiącach letnich, gdyż przebiegał tamtędy szlak wędrówek zwierząt. Znaleziska archeologiczne dowiodły, iż znano już wtedy obrzęd grzebania zmarłych, grób na Przedmościu na Morawach był wspólny na około 20 osób, ogrodzono go szczękami i piszczelami mamutów.

W okresie neolitu nastąpiły kolejne przeobrażenia w życiu człowieka. Możemy mówić o początkach gospodarki wytwórczej. Potrafiono już uprawiać zboża i rośliny warzywne, tryb życia stał się bardziej osiadły. Rozpowszechniło się rzemiosło ceramiczne. Pierwotne wspólnoty rodowe przekształcały się w zalążki plemion. Zmienił się również sposób pochówku zmarłych. Do grobu wkładano dary, im ktoś był ważniejszy w hierarchii, tym więcej miał darów. Z początku rolnicy grzebali zmarłych bezpośrednio w ziemi, gdzieniegdzie w późniejszym okresie rozpowszechnił się zwyczaj palenia zwłok i składania popiołów do urn.

W epoce brązowej nastąpił podział na dwie kultury: unietycką i madorowską. Powstanie tych dwóch kultur było wynikiem dalszago ciągu przeobrażeń ustroju społeczno-gospodarczego. Powstawała indywidualna własność prywatna.

Okres od 1400-1300 p.n.e. charakteryzuje występowanie na ziemiach czeskich i południowo-zachodniej Słowacji ludu kultury łużyckiej - najbardziej rozwiniętej wczesnej kultury między Łabą a Bugiem. Ludność nie żyła w jaskiniach ani lepiankach bowiem wiedzieli jak budować warowne grody, znali brąz. Zajmowali się rolnictwem z hodowlą i rzemiosłem. Zwykli osiedlać się w grodziskach budowanych na trudno dostępnych terenach. Można zaryzykować stwierdzenie, że nie byli to prasłowianie, ale Germanie.

W latach 700-400 p.n.e. na ziemiach czeskich i słowackich pojawiły się plemiona scytyjskie. Czas ten wiąże się z rozwojem przetwórstwa żelaza i zwie się go "epoką żelaza". Z przetopem tego metalu wiąże się udoskonalenie broni, co z kolei powodowało podporządkowywanie sobie słabszych ludów i kolejne przeobrażenia w strukturze społecznej. W tym czasie powstały pierwsze większe organizacje plemienne.

Około roku 400 p.n.e. do Czech docierają Celtowie wypierając Scytów. Wśród osiedlonych tu plemion celtyckich należy wymienić plemię Bojów, od którego wywodzi się łacińska nazwa Czech Bojohemum czyli Bohemia. Przy obecności Celtów utrzymywała się ludność rodzima, przybierając od Celtów pewne udoskonalenia. Szczególnie daje się zauważyć rozwój garncarstwa i hutnictwa. Celtowie wybudowali pierwsze osady miejskie typu Opiddum, mieli dobrze zorganizowany system religijny, bili monety, w tym złote oraz utrzymywali kontakty z krajami śródziemnomorskimi. Ich szczególne osiągnięcia dotyczą metalurgii, z nowych technik wytopu żelaza zasłynęło wtedy plemię Kotinów osiedlonych na terenie Słowacji.

W I w. p.n.e. od północy plemiona celtyckie zostały zaatakowane przez plemiona germańskie - Markomanów i Kwadów. Markomanowie przejęli władzę polityczną nad rodzimą ludnością. Ich panowanie cechowały ustawiczne wojny z Cesarstwem Rzymskim i przełamanie w IV w. tzw. "Limes Romanus" utworzonej przez Rzymian wzdłuż Dunaju. Silne walki miały miejsce za panowania Marka Aureliusza. Wojska cesarskie dotarły wtedy aż do okolic Trenczyna. Markomani panowali aż do końca IV w. Klęskę Markomanów spowodował najazd mongolskiego plemienia Hunów z legendarnym Attyllą jako wodzem. Najazd zachwiał dotychczasowymi strukturami ludności i przyczynił się do zjawiska określanego mianem "wędrówki ludów".

Możemy przyjąć, iż pod koniec Vw. Słowianie zasiedlili terytorium czeskie. Z nastaniem Słowian łączą się początki feudalizmu. Ten okres jest również czasem ekspansji tureckiego ludu Awarów zwanego także Żuan-Żuan. Ojczyzną Awarów był Turkiestan. W połowie VI w. dotarli oni na tereny słowiańskie. Nie podbili Słowian, jednakże wytworzyli zależność przejmując władzę nad ich elitami. Słowianie wspomagali Awarów w ich podbojach dostarczając wojowników, zaopatrzenie, pełnili role pomocnicze np. budując mosty. Ponadto musieli odpierać najazdy na swoje ziemie plemion germańskich - Gotów i Gepidów. Na okres do 591 r. przypadają podboje m.in. Sirmium i Belgradu. W 591 r. nastąpiła kontrofensywa Bizancjum, której skutkiem było wyparcie Słowian za Dunaj. Nie osłabiło to zapędów awarsko-słowiańskich owocujących najazdem Bałkanów. Sojusz załamał się w 626 r. gdy Słowianie zbuntowali się po nieudanej operacji zdobycia Konstantynopola. Niepowodzenie miało wynikać z nieudolnego dowództwa Awarów.

Już trzy lata wcześniej - w 623 r. przeciw Awarom wybuchło powstanie, na czele którego stanął kupiec frankijski Samon. Powstanie było na rękę zarówno Frankom jak i Bizancjum obawiającym się skierowania ekspansji na ich terytoria. Zakończyło się sukcesem. Część Awarów została wybita, część osiedliła się na terenie Chorwacji, gdzie zasymilowała się z miejscową ludnością. Państwo Samona utrzymało się dośmierci jego twórcy w 658 r. O jego potencjale świadczy zadanie klęski wojskom frankijskim pod nieznanym z położenia Wogatizburgiem w 631 r. Historycy nie określili dokładnie miejsca położenia Państwa Samona, przyjmuje się, że obejmowało Morawy, Czechy, Karyntię oraz część Południowego Połabia i Śląska.

http://www.slawistyka.ath.bielsko.pl/historia/czechy01.html
czwartek, 10 listopada 2005, drogi_r

Polecane wpisy


prawa autorskie


edytuj